Ανοιχτή συζήτηση για την ΠΑΙΔΕΙΑ στην Καλλιθέα

Την Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου στις 7.30μμ, στο σχολικό συγκρότημα του Αγ. Νικολάου (Ελ. Βενιζέλου 175) θα πραγματοποιηθεί ανοιχτή συζήτηση – εκδήλωση της Τοπικής Επιτροπής του ΣΥ. ΡΙΖ. Α ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ με θέμα: “Η Παιδεία κατεδαφίζεται: πως το δωρεάν αγαθό μετατρέπεται σε ακριβό εμπόρευμα”

Θα εισηγηθούν οι: Στέλλα Γιασουρίδου (Β’ ΕΛΜΕ Δυτ. Αττικής), Νίκος Θεοτοκάς (Αν. καθηγητής, Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Νίκος Καλόγηρος (Δάσκαλος, Σύλλογος Καλλιθέας – Μοσχάτου).

Δημόσιες δαπάνες για την Παιδεία: τελευταίοι στην Ευρώπη

“ΑΥΓΗ”, 07/10/2008

Του Χρήστου ΠΙΛΑΛΗ μέλους της ΚΠΕ του ΣΥΝ Χθες η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2009. Το προσχέδιο προβλέπει, μεταξύ άλλων, γερή αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων και στασιμότητα ή και μείωση σε αρκετές από τις δημόσιες δαπάνες. Στασιμότητα υπάρχει στις δαπάνες για την παιδεία. Οι προβλεπόμενες δαπάνες για την παιδεία αποτελούνται από τα 7.238 εκατομμύρια ευρώ του τακτικού προϋπολογισμού και τα 815 εκατομμύρια του προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων, που αθροιστικά αποτελούν το 3 % του προβλεπόμενου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας για το 2009. Το ποσοστό αυτό απέχει και φέτος πάρα πολύ από την επί δυο φορές προεκλογική δέσμευση του κ. Κ. Καραμανλή (εκλογές 2004 και 2007) για δαπάνες 5% επί του ΑΕΠ για την παιδεία και είναι ίδιο με το αντίστοιχο ποσοστό του 2007 και του 2008. Ο νέος προϋπολογισμός δίνει για άλλη μια χρονιά στη χώρα μας το αρνητικό ρεκόρ των χαμηλότερων δαπανών για την παιδεία στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είμαστε στην τελευταία θέση στην Ευρώπη των 27, κάτω από τους προτελευταίους Ρουμάνους που δαπανούν το 3,3% του ΑΕΠ τους για την παιδεία! Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στην Ε.Ε. των 27 χωρών μελών το μέσο ποσοστό των δαπανών για την παιδεία επί του ΑΕΠ της κάθε χώρας είναι 5,1%. Υπάρχουν και χώρες που κάνουν μεγάλες δαπάνες για την παιδεία των κατοίκων τους, όπως η Δανία με 8,5% του ΑΕΠ της ή η Σουηδία με 7,3% του ΑΕΠ της. Στη χώρα μας όμως τα προβλήματα στη δημόσια εκπαίδευση συσσωρεύονται. Με τα κενά σε εκπαιδευτικούς να παραμένουν πολλά, με το μεγάλο στεγαστικό πρόβλημα, με τις διπλοβάρδιες να μην λύνονται ποτέ, με τις κτιριακές υποδομές όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης να δυσκολεύουν ή να απαγορεύουν την πρόσβαση των ατόμων με ειδικές ανάγκες σε αυτά. Τα σχολεία δεν είναι ελκυστικά στους μαθητές τους και η μορφωτική λειτουργία τους παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, με παρωχημένα αναλυτικά προγράμματα. Η έλλειψη δαπανών για νέες προσχολικές, σχολικές και πανεπιστημιακές υποδομές και διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών σε όλες τις βαθμίδες οδηγεί σε αίθουσες στις οποίες στοιβάζονται μέχρι και 30 μαθητές και σε αμφιθέατρα με εκατοντάδες φοιτητές. Οι ιδιαίτερα αναγκαίες “τάξεις υποδοχής” παραμένουν μια “πολυτέλεια” για τα περισσότερα σχολεία. Με τέτοιους προϋπολογισμούς δεν μπορούν να δημιουργηθούν, ώστε να βοηθηθούν στη γλώσσα τα παιδιά των οικονομικών μεταναστών, για να μπορούν να προχωρήσουν ομαλά στην εκπαιδευτική διαδικασία. Έτσι ενισχύονται και φαινόμενα κοινωνικού ρατσισμού ανάμεσα σε γονείς, με δυσμενέστατες συνέπειες στα παιδιά και στο παιδαγωγικό κλίμα του σχολείου.