Μία γνώμη για τη συγκυρία

του Νίκου Καβαλιεράτου,

μέλος ΣΥΝ Καλλιθέας, Νομ. επιτροπή Νότ. Αθήνας

1.Ο Καπιταλισμός σε Κρίση

Η Νεοφιλελεύθερη ρύθμιση και η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι σε κρίση, ομολογούμενη πρώτα από όλους από τους αστούς οικονομολόγους ,με αποτέλεσμα η ανασφάλεια του συστήματος να χτυπάει κόκκινο και να μετατρέπεται σε περαιτέρω επιθετικότητα.

Πίσω από την χρηματοοικονομική κρίση που σαρώνει τις αγορές κεφαλαίου βρίσκεται μια βαθια οικονομική κριση, αντίστοιχη με εκείνη του 73-75.

Στην κρίση αυτή προσδίδει ιστορικές διαστάσεις η παγκόσμια ‘Κρίση των Τροφίμων’, η οποία είναι γνήσιο τέκνο του καπιταλισμού γενικά όσο και της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης ιδιαίτερα ( πολιτικές για γεωργία, βιοκαύσιμα, μεταλλαγμένα).

Κοινωνική Αντίσταση

Η κρίση αυτή, με διαφορετικές μορφές και εντάσεις, ακουμπά όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο, και τροφοδοτεί νεους κοινωνικούς αγώνες και δράσεις. Αγώνες κατά κύριο λόγο αμυντικούς, συχνά αυθόρμητους και αποσπασματικούς αλλά ταυτόχρονα δυναμικούς και μαζικούς. Οι δυνατότητες μεγάλων κινημάτων αντίστασης έχουν ήδη πιστοποιηθεί τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο και και οι δυνατότητες πολιτικών ανατροπών- έστω και σε μικρή κλίμακα, έστω και ‘ενδεικτικά’.

Είναι προφανής η έλλειψη ενός Ανταγωνιστικού Πολιτικού Σχεδίου για τον Σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα, που θα μπορούσε να κινητοποιήσει, να εμπνεύσει και να πολιτικοποιήσει την σημερινή αντίσταση σε αυριανή ανατροπή.

2. Το Τέλος του Ευρωκομμουνιστικού Ρεφορμισμού

Ταυτόχρονα ,ειδικά στην Ευρώπη και εξαιτίας και της Καπιταλιστικής Κρίσης, συνεχίζεται και η κρίση της Αριστεράς, της δικής μας αριστεράς.

40 χρόνια μετά τον Μάη του 68,τα πρόσφατα αποτελέσματα σε Ιταλία, Γαλλία και Ισπανία επιβεβαίωσαν την ιστορική χρεωκοπία του ρεφορμισμού και σημάδευσαν το τέλος του ρεφορμιστικού ευρωκομμουνισμού σαν μαζικό πολιτικό ρεύμα. Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός μην αφήνοντας κανένα περιθώριο για μεταρρυθμίσεις και, αντίθετα, επιβάλλοντας αντιμεταρρυθμίσεις σε όλη την κλίμακα, κατέστρεψε όλα τα βάθρα του, όλες τις πολιτικές και κοινωνικές διαμεσολαβήσεις του.

Ωστόσο, αν οι ρεφορμιστικές πανωλεθρίες μας δείχνουν τι δεν πρέπει να κάνουμε, αυτό δεν σημαίνει ότι αυτόματα ξέρουμε και τι πρέπει να κάνουμε.

3. Οι εξελίξεις στην Ελλάδα

· Κλιμάκωση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης από την κυβέρνηση της Ν.Δ( Αφαλιστικό, Ιδιωτικοποιήσεις, ΑΕΙ, Περιβάλλον)

· ‘‘Κινητικότητα’’ της κυβέρνησης της Ν.Δ στην εξωτερική πολιτική, πλήρης ευθυγράμμιση με Νατοική πολιτική από την μία( αλλαγή αμυντικού δόγματος, εξοπλισμοί), προσπάθεια για άσκηση Περιφεριακής ηγεμονικής πολιτικής ( Μακεδονικό, Φυσικό Αέριο, ) από την άλλη.

· Ανάπτυξη αγώνων και αντιστάσεων, συχνά με ένταση και μαζικότητα, αλλά που δεν κερδίζουν. Αποδεικνύετε καθαρά ότι η συνδικαλιστική ηγεσία είναι από ανεπαρκής έως προδοτική, αλλά και η παρέμβαση της αριστεράς αδύναμη.

· Προσπάθεια επισκευής του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού. Συστημικές πιέσεις στον ΣΫΡΙΖΑ για μεγαλύτερη θεσμική προσαρμογή και ένταξη σε σενάρια κεντροαριστεράς και κυβερνητισμού.

4. ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ στην συγκυρία

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εκλογές και τις συνεδριακές διαδικασίες, ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει τις ελπίδες σημαντικής μερίδας της ελληνικής κοινωνίας, των από κάτω για αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου συστήματος. Το γεγονός αυτό μαρτυρά και η γενική επίθεση των καθεστωτικών κέντρων στον ΣΥΡΙΖΑ, είτε με την μορφή δηλητηριωδών σχολίων εναντίον του σ.Αλέξη, είτε με προσπάθειες απαξίωσης ( κόμμα διαμαρτυρίας) είτε τέλος με προσπάθειες ενσωμάτωσης στο σύστημα.

Νέες πολιτικές δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς προσεγγίζουν και εντάσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ (ΡΟΖΑ, ΞΕΚΙΝΗΜΑ).

Ταυτόχρονα όμως τέσσερις μήνες σχεδόν μετά το 5^ο Συνέδριο του ΣΥΝ και την 1^η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, η δική μας αριστερά χαρακτηρίζεται ακόμη από μεγάλα πολιτικά, κοινωνικά και οργανωτικά ελλείματα.

Στον ΣΥΝ η πολιτική απόφαση του 5^ου Συνεδρίου έθεσε ως κεντρικό πολιτικό στόχο την Εναλλακτική Προοδευτική Λύση Αριστεράς και όχι της Κεντροαριστεράς. Αν και η απόφαση προσπάθησε να προσδιορίσει κάπως- όχι βέβαια με μεγάλη σαφήνεια- το περιεχόμενο της, αυτή συνεχίζει να δέχεται πολλαπλές ερμηνείες και να προκαλεί γενικότερη στρατηγική αμηχανία που μεταφέρεται και στον ΣΥΡΙΖΑ.

Η εκλογή του σ. Αλέξη στην προεδρία του ΣΥΝ συνοδεύτηκε από τις προσπάθειες για αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του κόμματος. Οι προσπάθειες αυτές όμως έγιναν γρήγορα κι αυτές αντικείμενο συνδιαλλαγής μεταξύ των κυρίαρχων τάσεων : Αριθμός μελών Π.Γ, εκλογή Εκτελεστικής Γραμματείας, και Πολιτικού Σχεδιασμού, μη καθορισμός αντιπροσώπων ΣΥΝ στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι δυό παράγοντες αυτοί- πολιτική αμηχανία και αοριστία και οργανωτικοί συμψηφισμοί, θεωρούμε ότι δεν επιτρέπουν την ριζική μετατροπή του ΣΥΝ από κόμμα ομοσπονδία σε μαζικό κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την γενικότερη αμηχανία που υπάρχει εντός του κόμματος για τον ρόλο και τον χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μας επιτρέπει να είμαστε αισιόδοξοι για την πορεία του ΣΥΝ.Τα καύσιμα της αριστερής στροφής στο κόμμα φαίνεται ότι εξαντλούνται και ο στόχος για οργανωτική ανασυγκρότηση στον βαθμό που δεν τοποθετεί πολιτικά επίδικα, δεν ανοίγει ιδεολογικά και φυσιογνωμικά θέματα, θα καταστεί σύντομα αδειανό πουκάμισο, ιδιαίτερα μπροστά στις επόμενες εκλογικές μάχες.

Η πρόσφατη 1^η Πανελλαδική Σύσκεψη απέδειξε ότι η συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα μαζικό ριζοσπαστικό πολιτικό υποκείμενο είναι γεγονός. Χιλιάδες νέοι, ανένταχτοι αριστεροί αλλά και νέες πολιτικές ομάδες εντάσσονται σ΄αυτόν , τοπικές πολιτικές κινήσεις δημιουργούνται και δραστηριοποιούνται. Η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, στους κοινωνικούς αγώνες στεριώνει και αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά.

Η πορεία αυτή όμως δεν είναι γραμμική και πολλές φορές είναι αντιφατική. Ακόμη και τώρα οι αποφάσεις της Σύσκεψης δεν έχουν αρχίσει να υλοποιούνται. Παρουσιάζονται τάσεις γραφειοκρατικοποίησης και λειτουργίας κύρια από τα πάνω, με ευθύνη όχι μόνο του ΣΥΝ. Οι νέες πολιτικές ομάδες αντιμετωπίζονται αφ΄υψηλού και σαν β΄κατηγορίας(ΡΟΖΑ). Τέλος και πιο σημαντικό απ΄όλα η επί της ουσίας προσπάθεια για οικοδόμηση μιας ισχυρής κοινωνικής συμαχίας, με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ και η συζήτηση για το Πρόγραμμα και το γενικότερο Πολιτικό Σχέδιο συνέχεια αναβάλλονται για αργότερα.Αποτέλεσμα να κυριαρχούν επικοινωνιακές κινήσεις ή χρήσιμες αλλά άνευρες εκδηλώσεις ( 1917, Μάης) χωρίς όμως να αποφεύγονται διαστάσεις απόψεων και αντιγνωμίες για κορυφαία θέματα όπως τα Εθνικά, η Ευρώπη ή ακόμη και για την Παιδεία.

5. ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ?

Με βάση τις παραπάνω διαπιστώσεις ο δρόμος που καλούμαστε να ακολουθήσουμε είναι να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη ενός πλατιού ρεύματος που θα προωθεί το αίτημα της Ανασύνθεσης της Αριστεράς ,μεταφέροντας το κέντρο βάρους της πολιτικής και ιδεολογικής δουλιάς στον ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο την σταδιακή μετατροπή του σε ένα νέο υποκειμενο της μαζικής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς με στόχο την Ανατροπή και τον Σοσιαλισμό του 21^ου αιώνα.

Για το λόγο αυτό δουλεύουμε:

· Για την συνέχιση και συνεχή εμβάνθυνση της Αριστερής Στροφής του ΣΥΝ, την γείωση του στην κοινωνία και τους αγώνες των από κάτω, την επιστροφή της πολιτικής και ιδεολογικής αναζήτησης.

· Για την άμεση και ουσιαστική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ από τα κάτω, το άνοιγμα στην κοινωνία και τα λαικά στρώματα, την όσμωση πολιτικών και ιδεολογικών απόψεων, για να δημιουργήσει τους όρους για μια νέα δυναμική των σοσιαλιστικών ιδεών, στην Αριστερά, στα κινήματα, την κοινωνία.

Σαράντα Χρόνια μετά τον Μάη του ΄68 το παλιό ερώτημα επιστρέφει:

Ποιός θυμάται την Επανάσταση?

Ας ανακαλύψουμε τι σημαίνει σήμερα να είμαστε επαναστάτες.

Ας εργαστούμε ξανά για την επικαιροποίηση κα την μαζική ανάπτυξη, στη θεωρία, την πολιτική, την οργάνωση και το κίνημα της σύγχρονης επαναστατικής κουλτούρας. Ας οικοδομήσουμε μιαν αριστερά εργαλείο για νίκες, ρήξεις και ανατροπές και όχι κοινό σπίτι των αιωνίως ηττημένων.